ჩარლზ ბუკოვსკიმეორე მსოფლიო ომის მერე, ლოს ანჟელესის ადგილობრივ კოლეჯში, თავი ნაცისტად მომქონდა. ჰიტლერს ჰერკულესისგან ძლივს ვარჩევდი და ეს ნაკლებად მაღელვებდა. საშინლად მომბეზრდა ლექციებზე პატრიოტთა ქადაგება ბრძოლისაკენ მოწოდებაზე. უბრალოდ, გადავწყვიტე, ოპოზიციონერი გავმხდარიყავი. ჰიტლერის წასაკითხად თავი არ შემიწუხებია.
ჩემში, ყველაფერი სატანური და მანიაკალური, უკვე აღშფოთებას იწვევდა.
 სინამდვილეში არანაირი პოლიტიკური მრწამსი არ გამაჩნდა. ეს კი თავისუფლად ცურვის საშუალება იყო.
ხანდახან, როცა კაცი იმას აკეთებს რისიც არ სწამს, შესაძლოა ბევრად საინტერესო საქმე გამოუვიდეს, რადგან მასზე ემოციურად მიჯაჭული არ არის. სულ მალე, ყველა მაღალმა და ქერა ბიჭმა “ აბრაჰამ ლინკოლნის ბრიგადა” ჩამოაყალიბა, რათა ესპანეთი ფაშიზმის შემოტევისაგან დაეცვათ. შემდეგ, როგორც მოსალოდნელი იყო, მტრის გაწვრთნილმა არმიამ ისინი დახვრიტა. ზოგი მათგანი, უბრალოდ თავგადასავლის საძიებლად იყო წასული. ჩემს თავზე არ ვგიჟდებოდი, მაგრამ საჯდომს და პენისს მაინც ვუფრთხილდებოდი.
  ლექციაზე წამოვხტებოდი და რაც თავში მომივიდოდა ყველაფერს ვყრანტალებდი. ჩვეულებრივ, “აღმატებულ რასაზე” ვსაუბრობდი, რაც თითქოს იუმორისტული მეჩვენებოდა.
განაგრძე კითხვა…

ჩარლზ ბუკოვსკიოცი წლის ასაკში საკმაოდ ბევრს ვსვამდი და ცოტას ვჭამდი, მაგრამ ფიზიკურად ისევ ძლიერი ვიყავი. ამით იმის თქმა მინდა, რომ ფიზიკური ძალაც რაღაცას ნიშნავს, როცა საქმეები ცუდად მიგდის. საკუთარ ბედ-იღბალს ავუჯანყდი და დამამშვიდებლად, მხოლოდ გაუთავებლად ვსვამდი და ვსვამდი.
აუტანელ სიცხეში, მტვრიან და ტალახიან გზას მივუყვებოდი. თუ არ ვცდები კალიფორნიის შტატში ვიყავი. მიწა იყო უდაბური. გზას მივუყვებოდი, ჭუჭყისაგან გამაგრებული წინდები ყარდა, ფეხსაცმლიდან გამოსული ლურსმნები ქუსლზე და ტერფებზე მჩხვლეტდა. ლურსმნების შესაკავებლად მუყაოს ქაღალდს, გაზეთს, ან რაიმეს რაც ხელში მომხვდებოდა ფეხსაცმელში ვტენიდი. ლურსმნები იქედანაც აღწევდა და ხშირად ვასწორებდი.
სატვირთო მანქანა ჩემს გვერდით გაჩერდა. ყურადღება არ მივაქციე და სიარული გავაგრძელე.მანქანა დაიძრა და მისი ახალგაზრდა მძღოლი გამომედევნა.
ღლაპო, თქვა ტიპმა, სამუშაო გინდა?
ვინ უნდა მოვკლა? ვიკითხე მე.
არავინ, მოდი, ამოდი.
მანქანას მეორე მხრიდან შემოვუარე, კარი ღია დამხვდა.
მეც ავედი, კარი მოვხურე და ტყავის სავარძელს ზურგით მივეყრდენი. როგორც იქნა მზეს გავერიდე.
განაგრძე კითხვა…

ჩარლზ ბუკოვსკიჰარი საწყობიდან გამოვიდა და ალემედას ქუჩაზე მიდიოდა, ბარ პედროში ხუთ ცენტიანი ყავის დასალევად. ადრიანი დილა იყო, მაგრამ კარგად ახსოვდა, ბარი ხუთ საათამდე არ იღებოდა. ამ ბარში ორი საათი დაჯდებოდი ერთი ჭიქა ყავის დასალევად. ცოტას ცხოვრებაზე დაფიქრდებოდი.
გაიხსენებდი სად შეცდი, სად იყავი მართალი.
ბარი ღია იყო. მექსიკელმა გოგომ რომელმაც ყავა მოართვა, ჰარის ისე შეხედა თითქოს ეს უკანასკნელი ადამიანი ყოფილიყო. საწყალს ცხოვრების არაფერი გაეგებოდა. კარგი გოგო. ხო, საკმაოდ კარგი გოგო. ახლა ყველა გოგო სადარდებელს ნიშნავდა. ყველაფერი საზრუნავს ნიშნავდა.
ერთი გამონათქვამი გაახსენდა, რომელიც სადღაც მოისმინა: „ცხოვრების განმარტება დარდიაო“.

ჰარი ერთ-ერთ ძველ მაგიდას მიუჯდა. ყავას არა უშავდა. ოცდათვრამეტი წლის ასაკში ცხოვრებას ასრულებდა. ყავა მოწრუპა და გაიხსენა სად შეცდა და სად იყო მართალი. უბრალოდ გადაიღალა სადაზღვეო თამაშით, პატარა კანტორებით და მაღალ მინებიანი ტიხრებით, კლიენტებით. უბრალოდ, დაიღალა ცოლის მოტყუებით, მდივნების ხახუნით ლიფტში და ჰოლში.
დაიღალა საშობაო, საახალწლო და დაბადების დღის წვეულებებით, ახალი მანქანის და ავეჯის გადასახადით—შუქის, გაზის, წყლის—მთელი საარსებოდ აუცილებელი საჭიროებით.
დაიღალა და მორჩა, სულ ესაა. განქორწინების და სმის დროც საკმაოდ მალე მოახლოვდა, უცებ ცხოვრების რიტმიდან ამოვარდა.
მას არაფერი გააჩნდა, მისდა გასაკვირად აღმოაჩინა, რომ არქონაც რთული იყო. ეს სხვა ტიპის ტვირთი იყო. ნეტავი, მათ შორის რამე შუალედი იყოს. როგორც ჩანდა, ადამიანს მარტო ორი არჩევანი ჰქონდა — მეძავის ან მათხოვრის.
როცა ჰარიმ თავი ასწია, მოპირდაპირე მაგიდაზე მამაკაცი ჩამოჯდა, ხუთცენტიანი ყავით ხელში. დაახლოებით ორმოცი წლის უნდა ყოფილიყო. ჰარივით ღარიბად ეცვა. მამაკაცმა თამბაქო გაახვია და მოწევისას ჰარის გახედა.
განაგრძე კითხვა…

ჩარლზ ბუკოვსკიედნა, ბოსტნეულით სავსე ჩანთით, ქუჩას მიუყვებოდა, როცა მანქანას ჩაუარა ავტომობილის ფანჯარაზე წარწერა იყო: ქალი სჭირდებათ.
ედნა შეჩერდა.
მუყაოს დიდ ნაჭერზე, კიდევ რაღაც ეწერა. ძირითადად ბეჭდური სახით. შორიდან, მხოლოდ დიდი ასოებით დაწერილი სიტყვები „ქალი სჭირდებათ“ მოჩანდა. მანქანა ძვირად ღირებული იყო. ტექსტის ნაწილის წასაკითხად ედნამ წინ წამოიწია: 49 წლის მამაკაცი. განქორწინებული. გაიცნობს ქალს დაქორწინების მიზნით.
სასურველია ქალი იყოს 35 დან 44 წლამდე. უყვარდეს ტელევიზორი და კინემატოგრაფია. იყოს გურმანი. პროფესიით ვარ ბუღალტერი და დასაქმებული, ბანკში დანაზოგით. მომწონს მოსუქებული ქალები.
37 წლის ედნა მოსუქებულიც იყო. იქვე, ტელეფონის ნომერიც ეწერა. ქალის მაძიებელი კაცის სამი ფოტოსურათით.
მამაკაცი,შარვალ-კოსტუმსა და ჰალსტუხში , საკმაოდ სოლიდურად გამოიყურებოდა, თუმცა ცოტათი უჟმური და სასტიკი ჩანდა. „სოფლელია“,– გაიფიქრა ქალმა.
ედნამ სახლისკენ გააგრძელა გზა და თან ეღიმებოდა. ზიზღის შეგრძნებაც კი გაუჩნდა. ბინაში მისვლამდე ის კაცი გადაავიწყდა. მხოლოდ, რამდენიმე საათის შემდეგ, აბაზანაში წოლისას დაფიქრდა მასზე. ალბათ, რა მარტო უნდა იყოს კაცი, რომ ასეთი რამ ჩაიდინოს: „ქალი სჭირდებათ“.
განაგრძე კითხვა…

ჩარლზ ბუკოვსკიყველაზე მეტად ზაფხულის ბოლო უყვარდა… არა, შემოდგომა… მგონი შემოდგომა…
სანაპიროზე უკვე ციოდა და სიამოვნებდა მზის ჩასვლის შემდეგ წყალთან ხეტიალი. გარშემო სიჩუმე იდგა… წყალი ჭუჭყისფრად და საზიზღრად ეჩვენებოდა… თოლიებს არ ეძინათ… ვერ იტანდნენ ძილს. ქვემოთ ეშვებოდნენ… ახლოს მის თვალებთან, მის სულთან…
მისი სულის ნარჩენებს ითხოვდნენ…
თუ სული აღარ გაგაჩნია და ამას ხვდები, ეს იმას ნიშნავს, რომ სულის ნაწილი მაინც დაგრჩა.
მერე დაჯდებოდა ხოლმე და ოკეანეს უყურებდა… ასეთ დროს ყველაფერი ძნელად დასაჯაერებელი ხდება… თუნდაც, ის, რომ არსებობს ისეთი ქვეყანა, როგორიცაა ჩინეთი ან ამერიკის შეერთებული შტატები, ან თუნდაც ისეთი ადგილი როგორიც ვიეტნამია… ან ის, რომ ოდესღაც ბავშვი იყო, თუმცა როცა ამაზე დაფიქრდებოდა, ადვილად იჯერებდა… მას საშინელი ბავშვობა ჰქონდა და ამის დავიწყება არ შეეძლო… არც ახალგაზრდობის: ახსოვდა ყველა სამსახური, ყველა ქალი. ბოლოს კი აღარცერთი ქალი და აღაც სამსახური…
სამოცი წლის უსახლკარო, ჩამოწერილი, არარაობა, რომელსაც აღარაფერი გააჩნდა ერთი დოლარისა და ოცი ცენტის გარდა, საცხოვრებლის ქირა იმ კვირაში გადახდილი ჰქონდა…
ოკეანე… გონებაში ამოტივტივდნენ ქალები. რამდენიმე სულაც არ ახსენდებოდა ცუდად, უმეტესობა კი სასტიკები, სულელები და საზიზღრები იყვნენ. ოთახები და ლოგინები, სახლები, სხვადასხვა სამსახურები, შობის დღესასწაულები, საავადმყოფოები… ყველაფერი გაახსენდა… სიბნელე, მძიმე დღეები, ღამეები და არავითარი სიახლე, უმოქმედობა…
განაგრძე კითხვა…

ჩარლზ ბუკოვსკივესტერნის გამზირზე ბარში ვიჯექი.
თითქმის შუაღემე იყო და მე ჩემთვის ჩვეულ დაბნეულ მდგომარეობაში ვიყავი. მხედველობაში მაქვს, ხომ იცით, როცა არაფერი გამოდის: ქალები, სამსახური, უმუშევრობა, ამინდი, ძაღლები. საბოლოოდ, ასე გულდამძიმებული თითქოს ავტობუსის გაჩერების სკამზე ზიხარ და სიკვდილს ელოდები.
მოკლედ, აქ ვზივარ და ის შემოდის, გრძელი შავი თმით, კარგი სხეულით და სევდიანი ყავისფერი თვალებით. მისთვის ყურადღება არ მიმიქცევია, მაშინაც, როცა ჩემს გვერდით სკამზე ჩამოჯდა, მიუხედავად ბევრი თავისუფალი ადგილისა. სინამდვილეში, ბარში მხლოდ ჩვენ ორნი ვიყავით, გარდა ბარის მეპატრონისა. მან მშრალი ღვინო შეუკვეთა. მერე, მკითხა თუ რას ვსვამდი.
შოტლანდიური ვისკი და წყალი.
შოტლანდიური ვისკი და წყალი მოუტანეთ მას, უთხრა მან მეპეტრონეს.
ეს აქ ჩვეულებრივი ამბავი იყო.
საფულე გახსნა, პატარა რკინის გალია ამოიღო და იქედან პატარა ადამიანები გამოიყვანა და დახლზე დასვა.
განაგრძე კითხვა…

e1839de18397e18390e183a0-e183ade18398e1839ae18390e183abe18394-e1839be183a3e183a0e1839be18390e1839c-e183a9e18390e183a9e183a3e183903„ადამიანი ძალაუფლების მაძიებელი ცხოველია“.

„უსაფუძვლო სიძულვილი და ბრმა რწმენა აიძულებს ახალგაზრდას ქუჩაში გამოვიდეს და ხელი მოუღეროს ხელისუფალს“.

„თუკი ხელისუფლების შენარჩუნება გსურს, პირველ რიგში, შეკითხვის გეშინოდეთ, ბავშვის პირიდან ამოსულის“.

„ბავშვი საზარელი იარაღია, თუკი არადანიშნულებისამებრ გამოიყენებ“.

„მეომარი ხალხი ვართო ვიძახით, და მართლაც, ნებისმიერ ტილიან ქართველს დაედება ფასი, ოღონდ შავ ბაზარზე, როგორც სარეცხის სოდას, კბილის პასტას, პრეზერვატივს თუ შავ პილპილს“.

„მარქსიზმი ქურდულმა მორალმა დაამარცხა მხლოდ. უბნის რწმუნებულს ზედ არ აფურთხებდნენ უბანში, ქურდს კი ძაღლიც არ უყეფდა“.

„ვიდრე ბუნების ენას არ ვისწავლით, ყველა ცოდნა დამღუპველია“.

„აღარ რჩება ჩვენი ადგილი არათუ ტაღლითი კარტოგრაფის შედგენილ რუკაზე, არამედ ბუნებაში, და თქვენი ყბადაღებული სრულიად საქართველო ისტორიული მირაჟი გამოდის მხოლოდ. მკვდარი ვირის სიზმარი. ტელევიზია კი ჩივის, საქართველოში შოუ-ბიზნესი არ არსებობსო, ღვთის რისხვაა, აბა ეს რაა?! ქვეყანას ისევ ჩემსავით დაობებული კომუნისტები და შენსავით „ეროვნული მოძრაობიდან“ მოსული კომკავშირლები მართავენ“.
განაგრძე კითხვა…