საღამო

Posted: 30/10/2014 in ოთარ ჭილაძე
ოთარ ჭილაძე

ოთარ ჭილაძე

გზააბნეული წივწივებს ჩიტი,
თითქოს ერთ კლავიშს აწვალებს თითი,
თითქოს ჩიტისთვის უძვირფასესი
ვიღაც თუ რაღაც მთავრდება, მიდის…

თრთის მაგიდაზე თეთრი ფურცელი,
როგორც ფეხმძიმე ქალის მუცელი,
სიცოცხლესავით სუფთა და სადა,
დაუპყრობელი და დაუცველი.

ისევ ეცვლება საგნებს იერი,
თუმცა უძრავნი და თვინიერნი,
კვლავ პასუხობენ დუმილს-დუმილით,
სიცარიელეს-სიცარიელით.

და როგორც რამე გრძნობა პირადი,
ნელ-ნელა ქრება მზის ათინათი.
და ყველაფერი ივსება უცებ,
ბინდით კი არა, მწვანე სინათლით.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s